Rosie the Riveter

Sigarayı bırakalı neredeyse 3 yıl oldu. Sigarasız yaşama alıştım sanırım. Sağlığıma yeniden kavuşmuş olmak bambaşka bir zevk onu da itiraf etmeliyim.

Esas itirafım pişmanlığım konusunda aslında yılarca sigara içmiş olup bazı nüansları gözden karçırmış olmam.

Sigara içtiğim dönemlerde yolda da sigara içme konusunda çekincem yoktu. Hele karşıdan karşıya geçişte ışık beklerken hemen yakardım bir sigara. Kocaman bir nefes ve taa derinlerde. Keyifliydi. Ama bu sabah metrobüse binmek için üstgeçidi geçerken önümde yürüyen kişinin sigarasının dumanını ciğerlerimde hissedip kötü olduğumda dank etti. Ben de bunu yaptım yıllarca yıllarca sağımdaki solumdakini zehirledim yani.

Benim keyfim bir başkasının ızdırabı olmuş yıllarca. Pişmanım...

İnsan yaşarken enine boyuna düşünmeden yaşıyor. O dönemler aklımın ucuna bile gelmezdi rahatsızlık vereceğim. Ama bugün eminim ki oldukça rahatsızlık  vermişim. Ben oldum rahatsız olanlar muhakkak vardır.

Amaan bunuda mı  düşüneceğim diyenleriniz vardır. Peki neyi düşüneceğiz? Aslolan böyle incelikler değil mi? Yaşama böyle incelikler yakışır. Duyarlılık tanımadığın insan için hassasiyetle başlıyor bence.

Lütfen biraz daha dikkat :) Hem yolda sigara içmek kadına yakışmıyor.